José Luis Pérez CAMINERO
Miejsce i data urodzenia: Madryt / 08-11-67
Wzrost i waga: 1,87 m / 86 kg
Pozycja: ?rodkowy pomocnik
Mecze w 1a: 408
Gole w 1a: 57
Mecze w reprezentacji: 21
Gole w reprezentacji: 8
Przebieg Kariery: M1a/G1a
1986-89: Real Madryt Castilla
1989-93: Real Valladolid 104/2
1993-98: Atlético Madryt 149/40
1998-04: Real Valladolid 155/15
Tytuły:
1 Liga Espanola (Atlético, 1996)
1 Copa del Rey (Atlético, 1996)
Niektórzy uważają Caminero za najlepszego hiszpańskiego gracza lat 90tych. Jeśli nie był najlepszy, na pewno był jednym z najbardziej spektakularnych. Jego ofensywny styl gry, bazujący na świetnym przeglądzie pola i technice którą niwelował braki szybkościowe, zjednał mu fanów na całym świecie. Świetnie dyrygował drużyną, potrafił obsłużyć partnerów zarówno długim podaniem z własnej połowy, jak i rozegrać zabójczą kombinację pod polem karnym przeciwnika (w tym celował zwłaszcza w współpracy z Kiko). Oprócz tego miał instynkt strzelecki, który w pełni objawił się dopiero w Atletico, bo to właśnie w tym klubie Caminero spędził najlepsze lata swojej kariery. Jednak na samym początku nic nie wskazywało na to że kiedykolwiek założy koszulke Rojiblancos. Choć urodził się w Madrycie, przygodę z futbolem rozpoczął najdalej od Atletico jak to tylko możliwe - w drużynach młodzieżowych Realu. Jednak jego kariera nie rozwijała się tak szybko, jakby tego pragnął. Po przejściu wszystkich szczebli drużyn juniorskich w
1986 podpisał pierwszy zawodowy kontrakt i rozpoczął występy w drużynie rezerw - Real Madryt Castilla. Okres stagnacji trwał aż do 1989, kiedy to Caminero zdecydował się nie przedłużać kontraktu z Los Merengues. Najciekawszą ofertę złożył mu Real Valladolid, i to właśnie w tym klubie udaje mu się zadebiutować w Primera Division. Nastąpiło to 3 miesiące po odejściu z Realu, 8 października 1989 roku w meczu z Logronés, niefortunnie przegranym w ostatnich minutach 1-0. Od tego momentu "Cami" zaczął wyrastać na gwiazdę drużyny. Z sezonu na sezon grał coraz lepiej, jednak wystawiany jako defensywny pomocnik, a czasami nawet jako środkowy obrońca, nie mógł pokazać w pełni swego potencjału ofensywnego. Po fatalnym sezonie 91-92, zakończonym zajęciem niechlubnego 19 miejsca, Real Valladolid spada do Segunda Division. Caminero, mimo licznych ofert pozostaje wierny swemu klubowi i staje się jednym z architektów awansu. Wtedy to zwrócił na siebie uwagę włodarzy klubu z Vincente Calderon, gdzie przeszedł za darmo
po krótkich negocjacjach. To właśnie tu było mu pisane spędzić najlepsze lata swojej kariery. Caminero 8 września 1993 roku zadebiutował w reprezentacji Hiszpanii w meczu przeciwko Chile wygranym 2:0. W 1994 roku uczestniczył z drużyną w Mistrzostwach świata w Stanach Zjednoczonych. Na turnieju, na którym Hiszpania odpadła w ćwierćfinale, rozegrał 4 mecze, z Koreą Południową, Niemcami oraz Boliwią w fazie grupowej, oraz w ćwierćfinale z Włochami. Na turnieju zdobył trzy gole, dwa przeciwko Boliwii i honorowego gola w przegranym 1:2 ćwierćfinale. Wraz ze sprowadzonym z Cadizu Kiko już w pierwszym sezonie stali się kluczowymi graczami nowo budowanej drużyny. W dużej części to właśnie ich świetna gra w sezonie 1994/95 zakończonym zajęciem 14 miejsca uratowała Atletico od spadku. Po paru transferach i przejęciu drużyny przez Radomira Antica Caminero stał się współtwórca największego triumfu w historii Atletico Madryt - mowa o "dublecie" z 1995/96. Dobra gra zaowocowała powołaniem na Euro 1996. Po tym sezonie
na "Cami'ego" posypały się indywidualne nagrody, a on sam przyznał że dopiero po tym sukcesie czuje się prawdziwym roijblanco. Został wybrany Piłkarzem Roku przez madrycką gazetę "El Pais" i prestiżowy magazyn piłkarski "Don Balón". Do dzisiaj pozostaje jednym piłkarzem w historii Atletico który wygrał obie te nagrody w trakcie jednego sezonu. Następne sezony nie były już tak udane, ale Caminero nadal był kołem zamachowym drużyny. Niestety odpowiednio piąte i siódme miejsca zajęte przez Los Colchoneros w następnych sezonach wyczerpały cierpliwość Jesusa Gila. Zaowocowało zwolnieniem Antica i dużymi zmianami w drużynie. Po dniach chwały przeżytych w Atletico "Cami" zdecydował się na powrót do Realu Valladolid. Tam właśnie w roku 2004 zakończył karierę i przyjął posadę sekretarza technicznego, którą pełni do dziś. W trakcie swych ostatnich 6 sezonów spędzonych w tym klubie wykazał się wszechstronnością zmieniając pozycję z ofensywnego pomocnika na środkowego obrońcę. W drużynie narodowej rozegrał 21 meczy w
których zdobył 8 bramek.
Niektórzy uważają Caminero za najlepszego hiszpańskiego gracza lat 90tych. Jeśli nie był najlepszy, na pewno był jednym z najbardziej spektakularnych. Jego ofensywny styl gry, bazujący na świetnym przeglądzie pola i technice którą niwelował braki szybkościowe, zjednał mu fanów na całym świecie. Świetnie dyrygował drużyną, potrafił obsłużyć partnerów zarówno długim podaniem z własnej połowy, jak i rozegrać zabójczą kombinację pod polem karnym przeciwnika (w tym celował zwłaszcza w współpracy z Kiko). Oprócz tego miał instynkt strzelecki, który w pełni objawił się dopiero w Atletico, bo to właśnie w tym klubie Caminero spędził najlepsze lata swojej kariery. Jednak na samym początku nic nie wskazywało na to że kiedykolwiek założy koszulke Rojiblancos. Choć urodził się w Madrycie, przygodę z futbolem rozpoczął najdalej od Atletico jak to tylko możliwe - w drużynach młodzieżowych Realu. Jednak jego kariera nie rozwijała się tak szybko, jakby tego pragnął. Po przejściu wszystkich szczebli drużyn juniorskich w
1986 podpisał pierwszy zawodowy kontrakt i rozpoczął występy w drużynie rezerw - Real Madryt Castilla. Okres stagnacji trwał aż do 1989, kiedy to Caminero zdecydował się nie przedłużać kontraktu z Los Merengues. Najciekawszą ofertę złożył mu Real Valladolid, i to właśnie w tym klubie udaje mu się zadebiutować w Primera Division. Nastąpiło to 3 miesiące po odejściu z Realu, 8 października 1989 roku w meczu z Logronés, niefortunnie przegranym w ostatnich minutach 1-0. Od tego momentu "Cami" zaczął wyrastać na gwiazdę drużyny. Z sezonu na sezon grał coraz lepiej, jednak wystawiany jako defensywny pomocnik, a czasami nawet jako środkowy obrońca, nie mógł pokazać w pełni swego potencjału ofensywnego. Po fatalnym sezonie 91-92, zakończonym zajęciem niechlubnego 19 miejsca, Real Valladolid spada do Segunda Division. Caminero, mimo licznych ofert pozostaje wierny swemu klubowi i staje się jednym z architektów awansu. Wtedy to zwrócił na siebie uwagę włodarzy klubu z Vincente Calderon, gdzie przeszedł za darmo
po krótkich negocjacjach. To właśnie tu było mu pisane spędzić najlepsze lata swojej kariery. Caminero 8 września 1993 roku zadebiutował w reprezentacji Hiszpanii w meczu przeciwko Chile wygranym 2:0. W 1994 roku uczestniczył z drużyną w Mistrzostwach świata w Stanach Zjednoczonych. Na turnieju, na którym Hiszpania odpadła w ćwierćfinale, rozegrał 4 mecze, z Koreą Południową, Niemcami oraz Boliwią w fazie grupowej, oraz w ćwierćfinale z Włochami. Na turnieju zdobył trzy gole, dwa przeciwko Boliwii i honorowego gola w przegranym 1:2 ćwierćfinale. Wraz ze sprowadzonym z Cadizu Kiko już w pierwszym sezonie stali się kluczowymi graczami nowo budowanej drużyny. W dużej części to właśnie ich świetna gra w sezonie 1994/95 zakończonym zajęciem 14 miejsca uratowała Atletico od spadku. Po paru transferach i przejęciu drużyny przez Radomira Antica Caminero stał się współtwórca największego triumfu w historii Atletico Madryt - mowa o "dublecie" z 1995/96. Dobra gra zaowocowała powołaniem na Euro 1996. Po tym sezonie
na "Cami'ego" posypały się indywidualne nagrody, a on sam przyznał że dopiero po tym sukcesie czuje się prawdziwym roijblanco. Został wybrany Piłkarzem Roku przez madrycką gazetę "El Pais" i prestiżowy magazyn piłkarski "Don Balón". Do dzisiaj pozostaje jednym piłkarzem w historii Atletico który wygrał obie te nagrody w trakcie jednego sezonu. Następne sezony nie były już tak udane, ale Caminero nadal był kołem zamachowym drużyny. Niestety odpowiednio piąte i siódme miejsca zajęte przez Los Colchoneros w następnych sezonach wyczerpały cierpliwość Jesusa Gila. Zaowocowało zwolnieniem Antica i dużymi zmianami w drużynie. Po dniach chwały przeżytych w Atletico "Cami" zdecydował się na powrót do Realu Valladolid. Tam właśnie w roku 2004 zakończył karierę i przyjął posadę sekretarza technicznego, którą pełni do dziś. W trakcie swych ostatnich 6 sezonów spędzonych w tym klubie wykazał się wszechstronnością zmieniając pozycję z ofensywnego pomocnika na środkowego obrońcę. W drużynie narodowej rozegrał 21 meczy w
których zdobył 8 bramek.
