Luis Aragonés Suárez (ur. 28 lipca 1938 roku w Hortalezie na przedmieściach Madrytu), hiszpański piłkarz i trener piłkarski. Na przełomie lat 60. i 70. był jednym z najlepszych zawodników Atletico Madryt, który w tamtym okresie osiągał swoje największe sukcesy. Po zakończeniu kariery sportowej sześciokrotnie prowadził klub z Madrytu, zdobywając z nim wszystkie najważniejsze laury w lidze hiszpańskiej. Od lipca 2004 roku jest selekcjonerem reprezentacji Hiszpanii, z którą dotarł do 1/8 finału mistrzostw świata 2006.
Kariera zawodnicza
Był jednym z najskuteczniejszych ofensywnych pomocników w lidze hiszpańskiej. Zaczynał sportową przygodę w Getafe CF, przez trzy sezony był również zawodnikiem Realu Madryt, ale szefowie klubu nie poznali się na jego talencie i nie pozwolili na debiut w pierwszej drużynie.
Kiedy miał 26 lat podpisał kontrakt z Atletico Madryt, gdzie wyrósł na jedną z gwiazd Primera Division. Był specjalistą od stałych fragmentów gry i liderem drużyny, która na przełomie lat 60. i 70. trzykrotnie triumfowała w rozgrywkach o mistrzostwo kraju, a w sezonie 1973-74 dotarła do finału Ligi Mistrzów, w którym przegrała w dwumeczu (1:1 - strzelił w tym spotkaniu bramkę - i 0:4) z Bayernem Monachium.
W ciągu jedenastu lat rozegrał dla Atletico 265 meczów w lidze, w których zdobył 123 gole. Aragonés, którego madryccy kibice nazywali po prostu Luis, zakończył piłkarską karierę w wieku 37 lat.
Sukcesy piłkarskie
* mistrzostwo Hiszpanii 1966, 1970 i 1973, Puchar Hiszpanii 1965 i 1972, finał Ligi Mistrzów 1974 oraz Puchar Interkontynentalny 1974 z Atletico Madryt
* W 1970 roku jako zawodnik Atletico Madryt z liczbą 16 goli został królem strzelców Primera Division.
W reprezentacji Hiszpanii od 1965 do 1972 roku rozegrał 12 meczów i strzelił 3 gole.
W hiszpańskiej Primera Division rozegrał 370 meczów i strzelił 172 gole.
Kariera trenerska
Mimo iż w ciągu ponad trzydziestoletniej kariery szkoleniowej prowadził osiem różnych zespołów z Primera Division, najbardziej znany jest z pracy w Atletico Madryt. Pracował w tym klubie sześciokrotnie, zdobywając z nim wszystkie najważniejsze krajowe laury. Ponadto w 1986 doprowadził go do pierwszego od 1974 roku finału europejskich pucharów (porażka 0:3 z Dynamem Kijów w Pucharze Zdobywców Pucharów), a w 2002 roku, po dwuletniej przerwie, wprowadził ponownie do pierwszej ligi.
Był także trenerem FC Barcelony, z którą triumfował w rozgrywkach o Puchar Hiszpanii, trzykrotnie Betisu Sewilla, Espanyolu Barcelona, Sevilli, Valencii, Realu Oviedo i ostatnio dwa razy Mallorki.
Po Euro 2004 66-letni Aragonés zastąpił In~akiego Sáeza na stanowisku selekcjonera reprezentacji Hiszpanii. Mimo iż do Mundialu 2006 drużyna awansowała dopiero po barażach (5:1 i 1:1 ze Słowacją), to od czasu mistrzostw Europy do 27 czerwca 2006 roku nie zanotowała porażki. Pierwszą przegraną w roli selekcjonera Aragones zaliczył w drugiej rundzie mistrzostw świata, kiedy jego drużyna uległa 1:3 Francji i odpadła z turnieju. Do tego meczu jego bilans przedstawiał się następująco: 24 mecze, 16 zwycięstw - 8 remisów - 0 porażek.
Sukcesy trenerskie
* mistrzostwo Hiszpanii 1977, wicemistrzostwo Hiszpanii 1985, Puchar Hiszpanii 1976, 1985 i 1992, finał Pucharu Hiszpanii 1975 i 1987, Superpuchar Hiszpanii 1985, finał Pucharu Zdobywców Pucharów 1986 oraz awans do Primera Division w sezonie 2001-02 z Atletico Madryt
* Puchar Hiszpanii 1988 z FC Barceloną
* wicemistrzostwo Hiszpanii 1996 z Valencią
* 1/8 finału mistrzostw świata 2006 z reprezentacją Hiszpanii
Luis Aragonés Suárez (ur. 28 lipca 1938 roku w Hortalezie na przedmieściach Madrytu), hiszpański piłkarz i trener piłkarski. Na przełomie lat 60. i 70. był jednym z najlepszych zawodników Atletico Madryt, który w tamtym okresie osiągał swoje największe sukcesy. Po zakończeniu kariery sportowej sześciokrotnie prowadził klub z Madrytu, zdobywając z nim wszystkie najważniejsze laury w lidze hiszpańskiej. Od lipca 2004 roku jest selekcjonerem reprezentacji Hiszpanii, z którą dotarł do 1/8 finału mistrzostw świata 2006.
Mimo iż w ciągu ponad trzydziestoletniej kariery szkoleniowej prowadził osiem różnych zespołów z Primera Division, najbardziej znany jest z pracy w Atletico Madryt. Pracował w tym klubie sześciokrotnie, zdobywając z nim wszystkie najważniejsze krajowe laury. Ponadto w 1986 doprowadził go do pierwszego od 1974 roku finału europejskich pucharów (porażka 0:3 z Dynamem Kijów w Pucharze Zdobywców Pucharów), a w 2002 roku, po dwuletniej przerwie, wprowadził ponownie do pierwszej ligi.
Był także trenerem FC Barcelony, z którą triumfował w rozgrywkach o Puchar Hiszpanii, trzykrotnie Betisu Sewilla, Espanyolu Barcelona, Sevilli, Valencii, Realu Oviedo i ostatnio dwa razy Mallorki.
Po Euro 2004 66-letni Aragonés zastąpił In~akiego Sáeza na stanowisku selekcjonera reprezentacji Hiszpanii. Mimo iż do Mundialu 2006 drużyna awansowała dopiero po barażach (5:1 i 1:1 ze Słowacją), to od czasu mistrzostw Europy do 27 czerwca 2006 roku nie zanotowała porażki. Pierwszą przegraną w roli selekcjonera Aragones zaliczył w drugiej rundzie mistrzostw świata, kiedy jego drużyna uległa 1:3 Francji i odpadła z turnieju. Do tego meczu jego bilans przedstawiał się następująco: 24 mecze, 16 zwycięstw - 8 remisów - 0 porażek.
